Marta Motylewska, Płocczanka, utytułowana triathlonistka, duathlonistka oraz zawodniczka sportów wytrzymałościowych. Sportsmenka bierze udział w zawodach ogólnopolskich i międzynarodowych. W mistrzostwach Świata Age Group K30-34 w szwajcarskim Zofingen w 2024 zajęła 1 miejsce. Startowała także w Pontaverdzie – Hiszpania 2024r. i w Marbelli w 2025r. Obecnie, obrała kierunek Zjednoczone Emiraty Arabskie, czyli Dubaj, gdzie jako reprezentantka Polski startuje w duathlonie, który odbędzię się w Al Mamzar.
Rozmowa z Martą Motylewską…
Od kiedy rozpoczęła się Twoja pasja do triatlonu i duathlonu?
Była to długa droga i stopniowo wszystko raczkowało. Swój pierwszy udział w triathlonie miał miejsce w 2017 roku na Garmin Płock, organizowany przez Płockie Towarzystwo Triathlonu Delta, do którego należę. Dodam, że Garmin był imprezą prestiżową, gdzie przyjeżdżali ludzie z różnych miast Polski. Była tam zabawna sytuacja. W swojej kategorii wiekowej zajęłam dosyć wysokie miejsce. Chyba na podium. Byłam pozytywnie zaskoczona pomimo, że przepłynęłam tam dystans żabką, bo jeszcze nie potrafiłam pływać kraulem i dobrze wypadłam. Na rowerze o dziwo, też miałam dobry czas, a trasa była wymagająca, pagórkowata. Natomiast biegowo dałam sobie świetnie radę.
Po zawodach byłam z siebie zadowolona, złapałam już bakcyla, strasznie mi się to spodobało. Chcąc poprawić swoją kondycje na rowerze, zapisałam się do Płockiego Klubu Kolarskiego, zaczęłam jeździć na treningi z kolegami z klubu. Uczestniczę w tych treningach do dziś.
Właśnie tak rozpoczęła się moja przygoda z triathlonem i duathlonem. Od dziecka lubię sport i rywalizacje. Dlaczego polubiłam tę dyscypliną sportu? Już kiedyś o tym wspominałam, że zawsze byłam dobra we wszystkim, nigdy w niczym najlepsza. W triathlonie, zaczęłam się doszukiwać sukcesów, gdyż na zawodach należy wykazać się łącznie w trzech konkurencjach.
Co się zmieniło od pierwszych zawodów? Czy pojawiły się sportowe marzenia i cele?
Zrobiłam w krótkim czasie duży progres w konkurencjach Triathlonowych. Moją mocną, nawet bardzo mocną stroną, okazała się jazda rowerem. Z roku na rok, coraz więcej wyszukiwałam zawodów i w wielu wzięłam udział. Dużo się zmieniło, to ewoluowało. Gdyby ktoś zobaczył moje stare zdjęcia z przeszłości, jako zawodniczkę, zauważyłby różnicę. Mam teraz wyczynowy rower i kask triathlonowy, treningi stały się systematyczne, stanowią dużą częścią mojego życia. To już można określić, jako półprofesjonalizm. Owszem, bardzo dużo się zmieniło.
Bierzesz udział w zawodach ogólnopolskich i międzynarodowych, jednak o płockich nie zapominasz np. Maraton Dwóch Mostów.
Bo lubię startować u siebie, gdyż są to zupełnie inne emocje. W swoim mieście, gdzie na trasie jest mnóstwo moich znajomych, wszyscy mi kibicują. Maraton Dwóch Mostów to jeden z pierwszych biegów, chyba drugi w moim życiu półmaraton był właśnie tutaj, dlatego mam sentyment do tego biegu. Tak samo Tumska Dycha. Po prostu lubię tu wracać, lubię tu startować. Traktuję to jako formę treningu czy w ogóle sprawdzenia, czy się poprawiam w swoich wynikach, to jest świetny sprawdzian. Wrzesień jest zawsze spokojniejszy, mam mniej startów, więc mogę wrócić do siebie i startować u siebie.
Marta, listopad kierunek Mistrzostwa Świata Dubaj 2026. Dyst anse to 10 km biegu, rowerem 40 km i 5 km biegu. Jesteś przygotowana? Znasz trasę?
Tak, czuję się przygotowana. Wiadomo, że już tej formy z tego sezonu tak mocno nie poprawię. Miałam może nie życiówki, ale poprawiłam się i jestem zadowolona, gdyż wychodziły mi biegowe zawody. Liczę na to, że na mistrzostwach Świata dobrze pobiegnę tą pierwszą dyszkę.
Uważam, że będą to bardzo szybkie zawody. Żeby myśleć o medalu powinnam 40 km, jechać z szybkością 35-38 na godzinę. Oczywiście, jeżeli cały dystans będzie odcinkiem płaskim. To szalone tempo, ale żeby walczyć o medal, to trzeba jechać właśnie takim tempem.
To ważne zawody w tym roku?
To w ogóle jest ogromna impreza, będzie trwała cały tydzień. W piątek jest inauguracja, otwarcie mistrzostw, a kończy się dopiero po tygodniu. My jakby otwieramy, czyli starty duathlonowe, standard, a na koniec w ostatnim tygodniu będzie też start triathlonowy na dystansie długim. Podobny plan mieliśmy na innych międzynarodowych triatlonach zawodach. Przyznam, że miałam możliwość wystartowania w dwóch konkurencjach. Cóż, wybrałam jedną z racji przyczyn finansowych i ogólnie, trzeba byłoby tam dłużej zostać, dlatego, nie zdecydowałam się na dwie konkurencje. Po drugie, wybrałam duathlon, bo po prostu uważam, że tutaj mogę pokazać się z najlepszej strony.
Często trenujesz, solidnie i z zaangażowaniem. Mam wrażenie, że jak przyjdzie jesienna zaduma, idziesz pobiegać czy pojeździć rowerem, by poprawić sobie nastrój. Czym dla Ciebie jest triathlon?
To nie do końca jest tak. Też są chwile zwątpienia, to nie jest tak, że ja zawsze jestem pozytywnie nastawiona. W przypadku jakiejś przysłowiowej jesiennej chandry, to tak, jak najbardziej, lubię sobie iść, pobiegać. Moja głowa wtedy inaczej myśli i tak dalej. Wybiegam te swoje myśli, co mnie tam dręczą i to jest świetne – za to lubię sport. Teraz mówię o takim zawodowym podejściu do treningów, które obecnie robię, czyli triathlon na przykład, kocham go, a wręcz go nienawidzę. Są jedne zawody, gdzie mi nie pójdzie i mówię, że rzucam ten triathlon, bo nie nauczę się pływać.
Za chwilę są zawody, tak było w tym roku w Krakowie, że wygrałam swoją kategorię wiekową i zdobyłam złoto. I już inne myśli. Czekam na kolejne zawody i kolejne kwalifikacje. Jak tego nie robić skoro wygrywam? I odwrotnie mam z tyłu głowy, że nie wygrywam, mówię nie, nie nadaje się. Są takie chwile w człowieku różnych myśli, zwątpienia. Jadę na kolejne zawody i się okazuje, że wywalczyłam podium. I taka to wesoła relacja z tym moim triatlonem. To jest ważna część mojego życia, sportowej przygody. W tym roku jest dziesięciolecie moich startów.
Z Martą Motylewską rozmawiał Bogdan Wolny
Fot. Archiwum prywatne Marta Motylewska